O dobrach prywatnych w średniowieczu mamy ułamkowe wiadomości. Znamy zaledwie imiona kilku właścicieli wsi: Andrzej, Dobiesław i Lutko z Karny (1238); Sędziwój, kantor gnieźnieński z rodu Jeleńczyków, właściciel Jażyńca (1238); Wisław, Mścigniew, Sędziwój z rodu Jeleńczyków właściciele Kiełkowa (dawniej nazywanego Kijakowem), Gromadzina, Krutli i Żodynia (1245, 1262); komes Michał i jego syn Miron z rodu Jeleńczyków, właściciele Kiełpin (poł. XIII w.), Gniewomir syn Wyszemira z rodu Junoszów, kasztelan zbąski, właściciel części Żodynia (1286); Przebysław, właściciel Małej Wsi (1304), Jan z Tuchorzy (1311); Mikołaj Bodzaniec, właściciel Nieborzy i Reklina (1312); Dobrogost, właściciel Reklina (1387). Większość z tych osób należała do rodu Jeleńczyków i Junoszów spokrewnionych ze sobą, bo wywodzących się ze wspólnego pnia rodowego Łabędziów. Do rodu Szaszorów w XIV i XV w. należały wsie: Chobienice, Wojciechowo, Karna, Jaromierz.

W XV i w XVI wieku obserwujemy tworzenie się nowych gniazd rodzinnych, których członkowie przybierają często nazwiska od dzierżonych majątków. Słyszymy więc o Chobienickich, właścicielach Chobienic, Godziszewa, Wojciechowa i Zakrzewa, rodzinie, która po mieczu wygasła jeszcze w XVI wieku; Jaromirskich, właścicielach Jaromierza i Reklina; Tuchorskich w XIV i XV wieku, właścicielach Tuchorzy; Zbąskich, właściciela - oprócz Zbąszynia i innych wsi - także Belęcina i Borui; Skrzydlewskich, właścicielach Karny; Miękickich, właścicielach od XVI wieku Chobienic; Ossowskich, właścicielach od XVI wieku Tuchorzy; Chłapowskich, właścicielach Zakrzewa w początkach XVII stulecia. W XVI wieku poza fortuną Chobienickich, Miękickich czy Zbąskich była to typowa dla całej Wielkopolski drobna lub średnia własność szlachecka, obejmująca 1 lub 2-3 wsie, a niekiedy tylko pół wioski.