Wieś gminna, położona nad rzeczką Wierzbiną, 8 km na płn. zach. od Wolsztyna, przy szosie do Babimostu.

Wzmiankowana po raz pierwszy w 1257 r., gdy książę Przemysław I nadał ją cystersom z Obry. Jej nazwa pochodzi od wyrazu siodło (miejsce zasiedlone). Kościół parafialny istniał tu już przed 1380 r. (jego fundatorem był opat oberski Teodoryk).

W 1641 r. we wsi powstała szkoła. W tym też okresie nastąpił rozwój przestrzenny wsi. Jej dalszy dynamiczny rozwój miał miejsce na pocz. XIX. w. W 1980 r. Siedlec uroczyście obchodził 600-lecie istnienia, (co związane było z datą powtórnej erekcji parafii w 1380 r.), a w 1977 r. został wicemistrzem w ogólnopolskim konkursie "Gmina - mistrz gospodarności".

Wieś ma układ wielodrożnicy. Przy skrzyżowaniu dróg w centrum wsi eklektyczny kościół św. Michała Archanioła, z pseudobarokową wieżą, wzniesiony w latach 1911-1913 wg proj. Stefana Karwatki (na miejscu świątyni drewnianej z 1732 r.) Spalony w 1945 r., został odbudowany w 1947 r. Cokół świątyni z kostek kamiennych. W ołtarzu głównym (przeniesionym tu być może z kościoła poewangelickiego w Kaszczorze) dwie późnorenesansowe rzeźby z pocz. /XVII w.: św. Wawrzyńca i św. Szczepana oraz obraz Matki Boskiej Pomocy Nieustającej (przywieziony tu z Torunia przez ojców Redeptorystów). Dwa ołtarze boczne: lewy Serca Jezusowego, z malutkim obrazem MB ze świętym Janem z XBIII w. i zasłaniającym go obrazem św. Michała Archanioła, w części górnej prawy NMP Częstochowskiej, z obrazem św. Stanisława Kostki. Rzeźby nad amboną i chrzcielnicą wykonał ok. 1945-48 Edward Przymuszała z Wolsztyna, uczeń Marcina Rożka. Po obu stronach wejścia do kościoła dwa epitafia: ks. Edwarda Gramlewicza (1878-1940), tutejszego proboszcza, zamęczonego w Forcie VII w Poznaniu i ks. Antoniego Tomińskiego (1903-42), pochodzącego z Siedlca, proboszcz a Bogdaju koło Ostrowa wielkopolskiego, zmarłego w Dachau.

Przy kościele cmentarz, od strony płn.- wsch. ogrodzony murem kamienno-ceglanym, z późnobarokową bramą z XVIII w., arkadowym przejściem i półkolistym szczytem oraz dawna plebania (później organistówka i salka katechetyczna) z końca XVIII w., parterowa, nakryta dwuspadowym dachem naczółkowym. Na cmentarzu, na prawo od kościoła, grób powstańca wielkopolskiego Walentego Wojdorskiego, poległego 2 lutego 1919 r. oraz kwatera grobów sióstr zakonnych Zgromadzenia Oblatek, które prowadziły w Siedlcu ochronkę. Naprzeciwko kościoła okazała plebania o cechach neobarokowych, z około 1880 roku. Parterowa, na wysokim cokole, z trókondygnacyjnym ryzalitem pośrodku fasady frontowej i bocznej. Stoi przed nią figura Matki Boskiej z 1999 r. Wokół plebani zadbany ogród.

Przed siedzibą Urzędu Gminy (ul. Zbąszyńska 17) kamień - pomnik ku czci powstańców wielkopolskich, ustawiony na obszernym cokole, odsłonięty 27 grudnia 1978 r. Obok kamienia umieszczono 3 kosy osadzone na sztorc (nawiązują symboliką do powstania kościuszkowskiego, w którym mieszkańcy Siedlca także brali udział, m. in. wspomniany w dokumentach Onufry Krzycki) i metalowy znicz. Na ścianie budynku Urzędu Gminy dwie tablice: jedna z 1980 r. upamiętniająca 600-lecie Siedlca, a druga z 1986 r. z okazji otrzymania Złotej Wiechy - nagrody wojewódzkiej. Nieco dalej przy tej ulicy stoi pomnik upamiętniający poległych w 1945 r. żołnierzy radzieckich.